Prochy zmarłego zwierzęcia

Odejście czworonożnego przyjaciela niesie ze sobą wiele stresujących i ciężkich momentów dla pogrążonego w poczuciu straty właściciela. Pożegnanie zwierzęcia w godny sposób może przynieść ulgę w żałobie, a tym samym ułatwić i umożliwić otwarcie serca i drzwi swojego domu dla nowego zwierzęcego towarzysza. Jedną z form pochówku pozwalającą właścicielom na szczególną formę upamiętnienia zwierzęcia jest kremacja. Po jej zakończeniu, właściciele otrzymują prochy swojego pupila, jeśli zdecydowali się na kremację indywidualną. W przypadku kremacji wspólnej, podczas której zwierzątko kremowane jest razem z innymi, przekazanie prochów nie jest możliwe.

Popiół powstaje podczas kremacji w krematorium dla zwierząt. Ciało zwierzęcia umieszczane jest w spalarni, a tam w temperaturze około 1000 stopni Celsjusza następuje spalanie.
W zależności od wielkości i wagi zwierzęcia, proces ten zajmuje od jednej do dwóch godzin. Po zakończeniu kremacji, prochy są w całości, z ostrożnością i poszanowaniem usuwane z komory spalania. Przez wzgląd na wysoką temperaturę, pozostawiane są następnie do ostygnięcia. Z uwagi na fakt, że pozostałe kości są dość spore, popiół wraz z nimi poddawany jest procesowi rafinacji, zwanym też uszlachetnianiem. W specjalnej rozdrabniarce popiół przekształcany jest
w drobniejszą postać. Ułatwia to wypełnianie urny lub rozsypanie prochów.

Dużo zależy od wielkości i wagi zwierzęcia, ale również jego wieku, płci i chorób które miał za życia. Podstawą zawsze jest jednak szkielet. Zwierzę z nadwagą nie będzie więc miało więcej popiołu niż kremacja innego o tej samej wadze, ale bez nadwagi. Może także wystąpić różnica w ilości popiołu pomiędzy samicami i samcami, ponieważ kości samic są słabsze niż samców. Różnice te mogą sięgać nawet 20%. Ilość otrzymanego popiołu ważna jest przy dobieraniu urny. Poniższa tabela może w tym pomóc:

Lista ta oparta jest na naszym doświadczeniu, ale dla każdego zwierzęcia z osobna może być inna. 

Podczas procesu kremacji futro, pióra i tkanki miękkie ulegają całkowitemu spaleniu. Pozostaje jedynie struktura kostna. Dodatkowo mogą jeszcze pozostać materiały metaliczne, które mogły być w organizmie zwierzęcia na przykład na skutek zabiegów medycznych (śruby, implanty kości i stawów). Części te są oczywiście dużo mniejsze niż ich odpowiedniki stosowane
w medycynie ludzkiej. Metale mogą również znajdować się w rzeczach oddanych pupilowi podczas pożegnania, na przykład w kocu, przytulance czy też ulubionej zabawce. Inaczej sprawa wygląda
w przypadku złota. Nie będzie ono już możliwe do odzyskania czy rozpoznania przez wzgląd na wysoką temperaturę znacznie przewyższającą temperaturę topnienia złota.

Wpływ na kolor popiołu i prochów zwierzęcia mają m.in. kremowane z nim pamiątki czy zabawki wykonane z tworzyw sztucznych. Mogą one prowadzić do powstania czarnych składników
w skądinąd szarym popiele. Po opisanym powyżej procesie rozdrabniania, składniki popiołu mają wielkość mniejszą niż pięć milimetrów, a często są nawet drobniejsze. Są następnie umieszczane w szczelnie zamkniętym i zaplombowanym woreczku z tworzywa sztucznego w celu ich ochrony. Umożliwia to jednocześnie kontrolę nad tym, którego zwierzątka są to prochy, oraz zanegowanie ryzyka rozsypania popiołu w przypadku upadku czy stłuczenia urny.

W odróżnieniu od prochów zmarłych ludzi, prochy zwierząt nie mają obowiązku bycia pogrzebanymi w miejscach wyznaczonych, a więc pogrążeni w żałobie właściciele mają większą swobodę w obchodzeniu się z nimi. Najczęściej wybierana jest ozdobna urna, w której prochy trafiają z powrotem do domu na szczególne miejsce. Wybór urny oraz możliwości ich personalizacji jest bardzo szeroki. Można wykonać napis z imieniem, datami czy też wierszem, umieścić zdjęcie zmarłego przyjaciela na przeróżne sposoby:

- fotorealistyczne w formie zdjęcia transferowego;

-malowanie aerografem na podstawie zdjęcia zwierzątka, co umożliwia artystyczne przedstawienie go i nabranie przez urnę wyjątkowego charakteru, tak jak zwierzę w niej spoczywające.

Jeśli właściciel zapragnie mieć zawsze przy sobie część prochów zwierzęcia, można je umieścić
w pamiątkowej biżuterii wykonanej ze słota, srebra czy stali nierdzewnej. Można także niejako „wtopić” prochy w szklaną biżuterię, tworząc tym samym niepowtarzalną pamiątkę.

Krótko mówiąc: nie. Dlatego możliwe jest ich rozsypanie w naturze. Nie ma w tym zakresie żadnych regulacji prawnych. Pochówek prochów (bez urny czy woreczka) możliwy jest również do przeprowadzenia w rzekach czy morzu. Jeśli właściciel chciałby w ten sposób pożegnać pupila, musi zdecydować się na kremacje indywidualną. Jest to jedyny sposób na przekazanie prochów po procesie kremacji.

Właściciele zwierząt, którzy zdecydowali się na kremację wspólną, nie otrzymują prochów po kremacji. Wtedy są one rozsypywane w ogrodzie różanym przy krematorium ROSENGARTEN,
w którym nastąpiła kremacja. Właściciele mogą odwiedzić to miejsce i wspominać swoich pupili
i czas, który spędzili razem.

Kremacja oferuje pogrążonym w żałobie właścicielom zwierząt szeroki zakres możliwości upamiętnienia pupila i zaspokojenie indywidualnych potrzeb. Forma i indywidualność pochówku nie świadczy o sile miłości do zmarłego zwierzęcia. Każda żałoba, każde upamiętnienie jest inne
i wymaga odpowiedniego podejścia i formy. Najważniejszą rzeczą jest odnalezienie pocieszenia
i spokoju w tych trudnych chwilach.